Persoonlijk

Wat zullen de mensen wel niet denken?

24 april 2018

Wat zullen de mensen wel niet denken?

Geef eens eerlijk toe… deze zin spookt ook weleens door jouw hoofd toch? Mensen zijn bang om af te wijken van de menigte. Wees vooral net als iedereen, dan is het altijd goed. Maar ondertussen leef je het leven van iemand anders. En dat hoeft helemaal niet. Vaak denken we dat iemand anders iets over ons denkt, maar is dat helemaal niet het geval. Iedereen is voornamelijk met zichzelf bezig. En mocht diegene wel iets over jou denken, dan zal dat maar een korte gedachte zijn die al snel weer vergeten is.

Ik vond de mening van anderen altijd heel belangrijk. Ik wou vooral niet apart gevonden worden en paste me dan ook maar aan naar mijn omgeving. Toen begon ik mijn blog, veilig vanachter mijn laptopje op een nog offline stukje internet. Toch heb ik ervoor gekozen om alles online te gooien, super eng. Oké, dan is dit dus het moment waarop ik ´´apart´´ ben? Ik doe namelijk iets wat niemand van mij had verwacht en wat niet iedereen doet, dus stempel ´´ápart´´? Ach sommige mensen zullen dat misschien vinden, ik merk er niets van en heb er dus ook geen last van.

Gek eigenlijk hé? Eerst maak je je heel druk om wat anderen ervan vinden en vervolgens merk je er helemaal niets van. Vaak maak je jezelf bang. Soms moet je een sprong in het diepe wagen. Het kan je ook zoveel mooie dingen opleveren. Een aantal dagen geleden kreeg ik een lieve mail van een lezer die helemaal aan de andere kant van Nederland woont. Ze gaf aan dat ze het financieel niet breed hebben en wilde me bedanken voor de verhalen en ideeën. Super lief, dat werkt echt motiverend. Vaak laten we ons leiden door onze eigen angsten en negatieve gedachten.

Mijn trouwjurk bijvoorbeeld was heel zacht roze. Whaaaaat? Roze? Ja, je zag het bijna niet hoor. Ik ging dus een trouwjurk uitzoeken en ik had helemaal niet over een kleur nagedacht. Een trouwjurk is wit, iedereen heeft een witte trouwjurk dus waarom zou ik daar over nadenken. Het werd natuurlijk wit, daar ging in vanuit tenminste. Nadat er wat jurken werden weggehangen om te passen belandde daar ook een roze jurk tussen die ik voor de gein zou gaan passen. Uiteindelijk had ik de roze jurk aan en dacht direct: ´´ja, dit is de jurk die ik wil.´´ Vervolgens schoot er meteen door mijn hoofd: ´´Nee, dat kan niet want hij is roze en een trouwjurk moet wit zijn. Iedereen zal dat vast hartstikke raar vinden.´´ Toch heb ik de jurk even aan de mensen die ik had meegenomen laten zien en deze zagen het ´´roze probleem´´ niet zo. Ze vonden de jurk mooi en vonden hem bij me passen. Dat roze zag je bijna niet en er was niks raars aan. Uiteindelijk heb ik me over het ´´roze probleem´´ heengezet, want ik wou toch deze jurk. Wat kan een mens zich druk maken om zoiets kleins. Op dat moment maakte ik mij druk om de mening van een ander. En uiteindelijk hebben heel veel mensen niet eens gezien dat ik een roze jurk had. Er zat gewoon een hele zachte roze laag onder de tule en dat was alles.

Waarom schrijf ik hierover? Ik wou gewoon dat iedereen is wat meer zichzelf kon zijn. Laten we niet zo hard oordelen over andere mensen en iedereen in zijn waarde laten. Iedereen doet het op zijn eigen manier. En daarbij is het niet nodig om je druk te maken om wat een ander van je vindt. Je merkt er toch niets van. Doe gewoon lekker je eigen ding. Praten over anderen doen mensen toch. Ikzelf ook vast wel onbewust. Toch maak ik mezelf ook nog weleens druk om de mening van een ander, dat krijg je er nooit helemaal uit. Maar ik maak me er wel steeds minder druk om. Wat heeft het voor zin? Waarom moet je steeds meedoen met de rest? Durf voor jezelf te kiezen.

Liefs Tina

Misschien vind je dit ook leuk

Geen reactie's

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.